Ze względu na postępujące z wiekiem sztywnienie tkanek, soczewka oka stopniowo traci zdolność do zmiany swojej krzywizny.

Definicja i epidemiologia

Starczowzroczność to trudności z prawidłowym wyostrzaniem (ogniskowaniem) obrazu przedmiotów widzianych z bliskiej odległości. Występuje powszechnie u osób po 40-ce. Postęp wady ustaje zazwyczaj około 60-60 roku życia.

Objawy

Pierwszym i najbardziej powszechnym objawem jest oczywiście trudność w wykonywaniu zadań wymagających patrzenia z bliska, takich jak czytanie czy nawlekanie igły.

Przyczyny

Starczowzroczność jest powodowana twardnieniem soczewki związanym z procesem starzenia się, z tego powodu może być uważana za proces fizjologiczny.

Czynniki kliniczne i anatomiczne

Ze względu na postępujące z wiekiem sztywnienie tkanek, soczewka oka stopniowo traci zdolność do zmiany swojej krzywizny, dzięki której mogła wyostrzać (ogniskować) na siatkówce obraz obiektów znajdujących się blisko. Możliwości akomodacji oka są największe w dzieciństwie (około 14 dioptrii) i stopniowo zmniejszają się wraz z postępującym procesem starzenia, aż w końcu całkowicie zanikają między 60 a 65 rokiem życia.

Inne wady

Krótkowzroczność Nadwzroczność Astygmatyzm